Τo «σύνδρομο του καλού παιδιού»
Μήπως συλλαμβάνετε τον εαυτό σας να λέει συχνά «ναι» σε όλους, να πραγματοποιεί τις επιθυμίες των άλλων πρόθυμα και σπάνια όλα όσα κάνετε να εκπορεύονται από την επιθυμία πλήρωσης των δικών σας αναγκών; Μήπως η ιδέα και μόνο του να ξεστομίσετε ένα «όχι» στα αγαπημένα σας πρόσωπα σας γεμίζει με άγχος και ενοχές; Αν έχετε απαντήσει θετικά στα παραπάνω ερωτήματα, τότε είναι πολύ πιθανό να πάσχετε από το «σύνδρομο του καλού παιδιού»…
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους «το σύνδρομο του καλού παιδιού» είναι αποτέλεσμα της προσωπικής ανασφάλειας. Έτσι κάποιος που πιστεύει ότι οι άλλοι δεν αξίζει να τον αγαπούν γι’ αυτό που είναι, παίζει τον ρόλο του «καλού παιδιού», θεωρώντας ότι ικανοποιώντας τις επιθυμίες των άλλων θα τους κρατήσει κοντά του. Οι άνθρωποι που υιοθετούν αυτή την συμπεριφορά συνειδητοποιούν κάποια στιγμή ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώνουν τις απαιτήσεις των άλλων, γεγονός που τους γεμίζει ενοχές και τους οδηγεί στην κατάθλιψη.
Η ρίζα του προβλήματος ανιχνεύεται στα παιδικά χρόνια και συχνά υποκρύπτει την ύπαρξη ενός απαιτητικού γονέα, όπου το παιδί στην προσπάθειά του να τον ικανοποιήσει και να τον κάνει περήφανο για να μην χάσει την στοργή και την αποδοχή του, υιοθετεί τον ρόλο του «καλού παιδιού».
Εξάλλου, η επιθυμία της αποδοχής είναι εγγενής στην ανθρώπινη φύση. Είμαστε κοινωνικά όντα και έχουμε την ανάγκη της αποδοχής της κοινωνίας. Μια μικρογραφία της κοινωνίας μέσα στην οποία συντελούνται και τα πρώτα βήματα της κοινωνικοποίησης μας είναι και η οικογένειά μας. Τα παιδιά μαθαίνουν να συμπεριφέρονται με τρόπο που να ανταποκρίνεται στο περιβάλλον των οικείων τους με στόχο την επιβράβευση και την αποδοχή. Ο φόβος της απόρριψης λειτουργεί πολλές φορές ως βασικό κριτήριο για επιλογές που μπορεί να υιοθετούμε ενάντια στις προσωπικές μας επιθυμίες, για να μην χάσουμε την αποδοχή εκείνων που αγαπάμε.
Οι ψυχολόγοι προειδοποιούν ότι οι άνθρωποι που εξακολουθούν να παίζουν τον ρόλο του «καλού παιδιού» και στις ενήλικες σχέσεις τους γίνονται παραχωρητικοί, ενδοτικοί, δεν διεκδικούν και υπομένουν πολλά πράγματα ενάντια στις προσωπικές τους ανάγκες. Οι υποχωρήσεις αυτές κάποια στιγμή ενδέχεται να οδηγήσουν σε εκρήξεις που θα καταστρέψουν τις σχέσεις τους.
Αυτό που θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας είναι ότι δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους και ότι οι άλλοι πρέπει να μας αγαπούν για αυτό που είμαστε και όχι για αυτό που θα ήθελαν εκείνοι να είμαστε.
Σε αυτή την προσπάθεια είναι πολύ σημαντική η καλλιέργεια της αυτοεκτίμησης και εδώ απαιτείται συχνά η συμβολή του ειδικού που θα αναλάβει να μας μάθει να διεκδικούμε τα θέλω μας και να στηρίζουμε τις απόψεις και τις επιλογές μας.
