Νεύρωμα Μorton: Ένα σύνδρομο που «χτυπά» αυστηρά τα γυναικεία πόδια
Μια γυναίκα πρέπει να «κράτα τα τακούνια, το κεφάλι και τα πρότυπά της ψηλά» είχε πει η ιέρεια του στυλ Coco Chanel, αλλά οι περισσότεροι ορθοπεδικοί μάλλον θα διαφωνούσαν στο σκέλος που αφορά το ύψος του τακουνιού των γυναικείων υποδημάτων. Το σύνδρομο ή νεύρωμα Μorton φαίνεται να έχει άμεση συσχέτιση με τα ψηλά τακούνια και οι ειδικού κρούουν των κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας πως τα ψηλοτάκουνα παπούτσια ενδείκνυνται μόνο για περιορισμένη χρήση σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Τι είναι όμως το νεύρωμα Μorton και ποιους αφορά;
Πρόκειται για νευροπάθεια από πίεση (κάτι ανάλογο με το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα) που αφορά τα δακτυλικά νεύρα του ποδιού και συνήθως προσβάλλει την φορτισμένη επιφάνεια μεταξύ 2ου-3ου και 3ου – 4ου δακτύλου. Συνήθως εμφανίζεται σε γυναίκες μέσης ηλικίας, είναι όμως πιθανό να εμφανιστεί και σε νεότερες ηλικίες και να επιδεινωθεί με την πάροδο του χρόνου. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι στο 20% του πληθυσμού των ΗΠΑ υπάρχει γονιδιακή προδιάθεση, υπάρχουν δηλαδή πόδια κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο που να προδιαθέτουν το σύνδρομο και λέγονται δάκτυλα Morton’s.
Συμπτώματα
Εμφανίζεται πόνος στο πέλμα του ποδιού ανάμεσα στο 2ο-3ο ή στο 3ο– 4ο δάκτυλο, που επιδεινώνεται συνήθως όταν ο ασθενής φορά ψηλά και στενά παπούτσια. Συχνά δίνεται η αίσθηση στον πάσχοντα ότι περπατά πάνω σε χαλίκι. Κάποιες φορές νιώθει κάψιμο στο μπροστινό πέλμα του ποδιού, μούδιασμα στα δάχτυλα, ενώ κατά περίπτωση είναι δυνατόν να αισθάνεται οξύ, διαπεραστικό πόνο, σαν ηλεκτρικό ρεύμα, και να έχει την εντύπωση ότι ο πόνος αυτός μεταδίδεται μέχρι τη σπονδυλική στήλη. Η διάγνωση στηρίζεται στην κλινική εξέταση και τη μαγνητική τομογραφία ή το υπερηχογράφημα.
Νεύρωμα Morton
Αίτια
Το νεύρωμα Morton φαίνεται πως εμφανίζεται μετά από χρόνιο ερεθισμό, πίεση ή τραυματισμό σε μια περιοχή του ποδιού που φορτίζεται συνεχώς κατά τη βάδιση. Η χρόνια αυτή πίεση προκαλεί εσωτερικό οίδημα (πρήξιμο) στους ιστούς και βλάβη στο ίδιο το νεύρο που περνά ανάμεσα στα μετατάρσια και δίνει αισθητικότητα στα δάκτυλα. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα την πάχυνση του νεύρου, το οποίο καταλαμβάνει περισσότερο χώρο και συχνά περιβάλλεται και από θύλακο που φλεγμαίνει.
Παράγοντες που φαίνεται να συμβάλλουν στην εμφάνιση ή στην επιδείνωση της νόσου είναι τα:
- Ψηλά τακούνια ή στενά παπούτσια. Δυστυχώς τα ψηλοτάκουνα παπούτσια δεν επιτρέπουν την καλή στάση ούτε του πέλματος, ούτε του σώματος. Κατά συνέπεια, επηρεάζουν τη μέση και τα γόνατα, ενώ οι χόνδροι φθείρονται λόγω τριβής και μη σωστής θέσης της επιγονατίδας κατά τη βάδιση.
- Ορισμένα αθλήματα, όπως τρέξιμο, τζόκινγκ ή αναρρίχηση μπορούν να οδηγήσουν σε επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς των ποδιών.
- Παραμορφώσεις του άκρου ποδός. Γυναίκες με κάλους, πτώση μεταταρσίων, διαβητικοί ασθενείς και γυναίκες με αγγειακά προβλήματα έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν το σύνδρομο.
Θεραπεία
Το σύνδρομο Morton μπορεί να αντιμετωπιστεί αρχικά συντηρητικά και αν δεν υπάρξει βελτίωση προκρίνεται η οριστική λύση του προβλήματος με χειρουργική θεραπεία.
Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει την υποστήριξη της περιοχής όπου βρίσκεται το νεύρωμα με μικρά υπομετατάρσια υποστηρίγματα (μαξιλάρια ποδιών), πάτους σιλικόνης ή αφρολέξ που τοποθετούνται μέσα στο παπούτσι του ασθενούς. Αυτά είτε μπορούν να αγοραστούν έτοιμα ή ιδανικά να συνταγογραφηθούν και να κατασκευαστούν εξατομικευμένα πάνω στο πόδι του πάσχοντος. Επίσης, συχνά χρησιμοποιούνται και οι ενέσεις κορτιζόνης για την ανακούφιση της περιοχής από τα επώδυνα συμπτώματα.
Η χειρουργική θεραπεία δίνει οριστική λύση. Γίνεται αποσυμπίεση και αφαίρεση του παθολογικού νεύρου με τομή μήκους 2- 3 εκατοστών. Αν και η επέμβαση θεωρείται ασφαλής με υψηλά ποσοστά επιτυχίας, μετεγχειρητικά λόγω της αφαίρεσης του νεύρου ο ασθενής μπορεί να βιώσει ένα ελαφρύ μούδιασμα στα δάχτυλα των ποδιών. Η επέμβαση διαρκεί λίγα λεπτά της ώρας και ο ασθενής μένει στο νοσοκομείο το πολύ για ένα βράδυ. Για την πρόληψη τυχών υποτροπών, ο ασθενής μετά το πέρας του χειρουργείου θα πρέπει να ακολουθήσει ειδική αγωγή και μέτρα προφύλαξης, ενώ σταδιακά μέσα σε 2- 3 εβδομάδες θα μπορεί να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες.
